Ο μύθος του Αμφιάραου έρχεται απο μια μακρινή εποχή που από πολλές απόψεις θυμίζει τη δική μας: ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα της συνένωσης σε ένα ενιαίο σύνολο.

Στην ρίζα των προβληματισμών για την «παγκοσμιοποίηση», αυτή την αναπόφευκτη πολιτισμική συγχώνευση που έχει φέρει η τεχνολογία και η τεράστια αύξηση του πληθυσμού του πλανήτη, βρίσκονται οι πεποιθήσεις που έχει ο καθένας για τον κόσμο. Για όσους είναι ενδόμυχα αδύνατον να εμπιστευτούν το αγαθό της δημοκρατίας και της απόλυτης ελευθερίας, στο νού τους η παγκοσμιοποίηση συνοδεύεται απο εικόνες ολοκληρωτικού ελέγχου και εφιάλτες τύπου Οργουελ. Οι αισιόδοξοι, αυτοί που εμπιστεύονται την αγαθή φύση των ανθρώπων, βλέπουν ένα μέλλον λαμπρό και ειρηνικό. Για τους πρώτους, το μέλλον ανήκει στον Αρη και στον γιό του, τον Φόβο. Για τους άλλους, το μέλλον ανήκει στον Απόλλωνα, θεό του φωτός.

Αλλα η παγκοσμιοποίηση είναι εδώ, τώρα. Είτε το θέλουμε, είτε όχι. Ο κόσμος μας έχει ήδη ενωθεί μέσα απο το χρήμα, από την επικοινωνία, το εμπόριο, από την εξάπλωση των ΜΜΕ. Ολες αυτές οι δραστηριότητες είναι κατ’ εξοχήν Ερμητικές. Παγκόσμια είναι η γλώσσα των συμβόλων. Το χέρι του Ερμή είναι παρόν παντού. Η ένωση του κόσμου μας έχει ήδη γίνει στον άξονα της δράσης που παραδοσιακά ελέγχει ο Ερμής. Η πραγματική ένωση του κόσμου, αυτή που δεν δημιουργεί εχθρούς και αντιπάλους, δεν μπορεί να γίνει με τρόπο άλλον διότι πάντα θα βασίζεται στην επικοινωνία. Ετσι πάντα θα γίνεται στο όνομα του Ερμή.

Ο Αμφιάραος ήταν άνθρωπος του Απόλλωνα. Το όραμά του ήταν η ειρηνική συνένωση των πόλεων της Ελλάδας και πίστευε στην Απολλώνιο αμφικτιονία. Παραιτήθηκε απο τον θρόνο του Αργους για να αφιερωθεί στην λατρεία του Απόλλωνα. Εδωσε την εξουσία στον Αδραστο, τον ανταγωνιστή του, που ήταν γνήσιο τέκνο του πολεμόχαρου Αρη, νομίζοντας ότι το φως του Απόλλωνα που θα υπηρετούσε θα ήταν αρκετό για να φέρει την γαλήνη και να εξευμενίσει τα πάθη της κοινωνίας τους. Κάποια στιγμή κατάλαβε το λάθος του. Ο τρόπος που σκεφτόταν η γυναίκα του Εριφύλη, του αποκάλυψε πόσο αφελείς ήταν οι δοξασίες του για το ποιόν της ανθρώπινης φύσης. Η λάμψη της κατανόησης χάραξε στο νου του μόνο όταν κατάλαβε το αδιέξοδο στο οποίο τον είχαν οδηγήσει οι απόψεις του για το Απολλώνιο έργο. Εαν ήταν αδύνατόν ο κόσμος να συνενωθεί στο όνομα του Αρη, της στρατιωτικής βίας, άλλο τόσο ήταν αδύνατον να συνενωθεί στο όνομα του Απόλλωνα, της ονειροπαρμένης εικόνας άνθρώπων τέλειων, αγαθών, που αγαπούν ο ένας τον άλλον και η μόνη τους έγνοια είναι να τραγουδούν ουράνιες ψαλμωδίες.

Το μόνο που έμενε στον Αμφιάραο ήταν να ακολουθήσει αγόγγυστα τη δική του, προσωπική μοίρα, έστω και εαν αυτή τον οδηγούσε στον θάνατο.