Αλκιβιάδης Άγιος

Το μεγάλο ερώτημα που θα προκύψει εάν κανείς αναλογιστεί σε βάθος τη σχέση του Αλκιβιάδη με τον Σωκράτη είναι, πώς μπορεί να θεωρηθεί ο Σωκράτης σοβαρός δάσκαλος, εάν πράγματι ο μαθητής του δεν ενεργούσε ποτέ χωρίς να αποβλέπει στο προσωπικό του συμφέρον και ήταν ένας «αλήτης», όπως πολλοί εξακολουθούν να αποκαλούν τον Αλκιβιάδη μέχρι τις μέρες μας.

Η συνηθισμένη άποψη, αυτή που έχει επικρατήσει, είναι ότι ο Σωκράτης δεν μπορεί να ευθύνεται για τη συμπεριφορά του Αλκιβιάδη. «Άλλα του έλεγε ο Σωκράτης και άλλα έκανε ο Αλκιβιάδης», είναι η συνηθισμένη οπτική γωνία από την οποία αντιμετωπίζεται η σχέση τους. Αυτή η σκέψη όμως δεν είναι δυνατόν να σταθεί για όποιον αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα που πάντα έχει η σχέση δασκάλου-μαθητή και ο ισχυροί δεσμοί που τους συνδέουν.

Διαβάστε περισσότερα >


Γκιλγκαμές

Ο πανανθρώπινος χαρακτήρας του αρχαιότατου αυτού ποιήματος καταλήγει να του δώσει το ύφος και το νόημα ενός χρησμού, μιας προφητείας για τη μοίρα της κοινωνίας. Με αξιοθαύμαστα συμπυκνωμένο τρόπο, το πλαίσιο του έπους περιγράφει την ίδια την ιστορία του ανθρώπινου γένους. Στην πορεία τους προς τον πολιτισμό οι κυνηγοί και οι νομάδες έγιναν γεωργοί και κτηνοτρόφοι, έφτιαξαν πόλεις, κοινωνικές δομές, κι απλώθηκαν σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, μέχρι που αντιμετώπισαν τα αποτελέσματα της ύβρεως που απηύθυναν στους «θεούς» με το «κόψιμο των δένδρων», τη καταστροφή του περιβάλλοντος.

Η αναγκαία στροφή προς τις πνευματικές αξίες, το νόημα των οποίων παρεξηγείται στην αρχή για να γίνει αντιληπτό αργότερα, έρχεται σαν τη διέξοδο. Αυτή είναι η δράση που φέρνει το αισιόδοξο μήνυμα της δυνατότητας αποδοχής της ανθρώπινης μοίρας, με τη σοφία που μπορεί να ανακαλυφθεί σε όποιον την αναζητήσει.

Διαβάστε περισσότερα >


Αμφιάραος

Ο μύθος του Αμφιάραου έρχεται απο μια μακρινή εποχή που από πολλές απόψεις θυμίζει τη δική μας: ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα της συνένωσης σε ένα ενιαίο σύνολο.

Στην ρίζα των προβληματισμών για την «παγκοσμιοποίηση», αυτή την αναπόφευκτη πολιτισμική συγχώνευση που έχει φέρει η τεχνολογία και η τεράστια αύξηση του πληθυσμού του πλανήτη, βρίσκονται οι πεποιθήσεις που έχει ο καθένας για τον κόσμο. Για όσους είναι ενδόμυχα αδύνατον να εμπιστευτούν το αγαθό της δημοκρατίας και της απόλυτης ελευθερίας, στο νού τους η παγκοσμιοποίηση συνοδεύεται απο εικόνες ολοκληρωτικού ελέγχου και εφιάλτες τύπου Οργουελ. Οι αισιόδοξοι, αυτοί που εμπιστεύονται την αγαθή φύση των ανθρώπων, βλέπουν ένα μέλλον λαμπρό και ειρηνικό. Για τους πρώτους, το μέλλον ανήκει στον Αρη και στον γιό του, τον Φόβο. Για τους άλλους, το μέλλον ανήκει στον Απόλλωνα, θεό του φωτός.

Διαβάστε περισσότερα >


Τρικυμία

Η «Τρικυμία» είναι το τελευταίο έργο που έγραψε ο Σαίξπηρ. Η διακήρυξη του «Πρόσπερου» ότι εγκαταλείπει την «υψηλή του τέχνη», τη μαγεία, είναι στην ουσία η αναγγελία του ίδιου του δραματουργού ότι αποχωρεί οριστικά από τη θεατρική σκηνή.

Η διαύγεια με την οποία ο Σαίξπηρ διατυπώνει τον αποχαιρετισμό του στο θέατρο είναι το στοιχείο που υποβάλλει επίμονα την ιδέα ότι το έργο είναι αυτοβιογραφικό, ότι συνιστά κάποιου είδους αλληγορία για τη ζωή και για την περιγραφή της εμπειρίας του ποιητή μέσα σε αυτήν. Ας μην ξεχνάμε ότι πρώτος Πρόσπερος ήταν ο ίδιος ο Σαίξπηρ: Είναι ιστορικό γεγονός ότι το έργο γράφτηκε για να παίξει ο ίδιος τούτο τον ρόλο. Αντιμέτωποι λοιπόν με τη σαφήνεια των προθέσεών του, έχουμε κάθε λόγο να αναζητήσουμε στην Τρικυμία τα χνάρια ενός κύκνειου Σαιξπηρικού μηνύματος. Γι αυτό και πολλοί πιστεύουν πως εδώ ο Σαίξπηρ ολοκληρώνει και δικαιώνει το σύνολο του έργου του και κατά κάποιο τρόπο εξηγεί φιλοσοφικά τη θέση του σαν ποιητής, αλλά και τις απόψεις του για το θέατρο και τη ζωή.

Διαβάστε περισσότερα >


Ραμαγιάνα

Σαν την Οδύσσεια, η Ραμαγιάνα αφηγείται τις περιπέτειες ενός ήρωα, του Ράμα, που περιπλανιέται από την βόρεια Ινδία έως την Κεϋλάνη, μέχρι να ξαναβρεί το χαμένο του βασίλειο. Σαν την Ιλιάδα, περιγράφει τις μάχες και τις περιπέτειες για την ανάκτηση μιάς βασίλισσας, της Σίτα, της ίδιας της ψυχής του.

Οπωσδήποτε, η συνεχής απήχηση για χιλιάδες χρόνια που έχει το έργο αυτό, που με την Μαχαμπαράτα αποτελούν τα δύο παραδοσιακά έπη της Ινδίας, οφείλεται στο έντονο στοιχείο της περιπέτειας. Επίκεντρο της Ραμαγιάνα είναι η μάχη που δίνει διαρκώς το Καλό ενάντια στο Κακό. Οι ήρωές της πολεμούν εκείνους που δεν σεβάστηκαν το ντάρμα, την αντανάκλαση του θείου νόμου πάνω στην κοινωνία. Οι μαγικές πράξεις προσθέτουν ενδιαφέρον, και η συνεργασία των ανθρώπων με τα ζώα δίνει στο έργο μιαν μυθική διάσταση.

Διαβάστε περισσότερα >


Το Ταξίδι του Ηχου

«Όλοι οι τρελοί του κόσμου προειδοποιούν
Πως τα φαινόμενα, λέει, απατούν.

Κι αφού η απάτη ξεγελά το μάτι,
Ο Ήρωας κινά να βρει το Μονοπάτι.

Δοκιμασίες φοβερές τον περιμένουν
και πράγματα και θάματα τον αναμένουν:

Δοκιμασία πρώτη είναι να βρει
Βοήθεια και Καταφυγή.
Μες στη σιωπή τη σκέψη να βυθίσει.

Δοκιμασία, η Συναλλαγή.
Να χάσει ή να κερδίσει.»

Διαβάστε περισσότερα >